සංවර්ධිත වෙයිද ලක් දෙරණ ?

ඉගනීම කටු අත්තකි එහි ඵලය මල් ඉත්තකි වැනි කියමන් ඔබත් අසා ඇත. මෙම වදන් වලින් මවන යතාර්ථය තිබේද යන්න ගැටළුවකි. කටු කොහොල් වලින් පිරි මාවතක දෙමවුපියන්ගේ වෙහෙසින්, දහදියෙන්, කැපවීමේ ඵලය මල් ඉත්තක් කර ගැනීමට ලංකාවේ ශ්‍රමබලකාය දැඩි පරිශ්‍රමයක් සිදු කරයි.

විරැකියාව අද ලංකාව තුළ තරුණ අසහනය ඇති වීමට මූලික පදනමක් වී ඇත. තරුණ තරුණියන් අවුරුදු 15-18 ත් අතර ප්‍රමාණයක් අධ්‍යාපනය ලබයි. අනෙක් රටවල් වලට සාපේක්ෂව අපේ රටේ ශ්‍රම බලකායේ ප්‍රයෝජනයක් ගන්නේද? තරුණ තරුණියන්ට තරුණ උන්මාදය, ජවය, ශක්තිය සමඟ ලොව ජය ගැනීමට හැකියාවක් ඇත. නමුත් එයට ඉඩක් අපේ රට තුළ නිර්මාණය වී නොමැත. අපේ රටේ තරුණ තරුණියන්ට නිසි වයසට රැකියාවන් ලැබෙන්නේ නැත.

ලාංකීය තරුණ තරුණියන්ට රැකියා කළ හැකි නිදහස් කාලය තුළ ඔවුන්ට රැකියා නැත. වයස අවුරුදු 30න් පසුව පමණ අධ්‍යාපනික සුදුසුකම් මත රැකියාවක් හිමි වේ. නමුත් ඔවුන්ට ජවයෙන් මොලය වෙහෙසා රට වෙනුවෙන් කිසිඳු දෙයක් කිරීමට හැකියාවක් නැත. මෙරට තුළ උද්ගතව ඇති ප්‍රධාන ගැටළුවක් ලෙස එය හැදින්විය හැකිය. අනෙක් රට වලට වඩා අපේ රට විශේෂ වන්නේ නිදහස් අධ්‍යාපනයේ සෙවන ලැබීමට අපි වාසනාවන්ත වීමයි. නමුත් මෙම ක්‍රමවේදය තුළ අපිට මුහුණ පාන්නට විවිධ ගැටළු ඇත. නිදහසේ අධ්‍යාපනය ලැබීමට හැකියාවක් තිබුණද නිදහසේ රැකියා කිරීමට හැකියාවක් නැත. සුදුස්සාට සුදුසු කාලය තුළ රැකියාවන් ලැබෙන්නේ නැත.

විශ්ව විද්‍යාලය තුළින් නික්මෙන විද්‍යාර්ථයාට රැකියාවකට යාම සඳහා තවත් අවුරුදු ගණනාවක් පෝලින් වල සිටීමට සිදු වෙයි. ලංකාව වැනි රටකට ලංකාවේ ශ්‍රම බලකායෙන් ප්‍රයෝජනයක් නැද්ද? ප්‍රයෝජනයක් නොගන්නේ ඇයිද යන්න ගැටළුවකි.

රට බොහොම අසාරයි- ඉන්න උන්ගේ විකාරයි පිට ඔපයට සුරයි- කම්මැලියි භාර දුරයි පිට රටට වදාරයි- කාපු දේවත් වමාරයි

 G.H පෙරේරා කවියා කවි පදවැල් බැන්දත් මෙරටට සේවය කිරීමෙන් ඵලක් නැතිනම් ඔවුන් වෙතත් රටකට සේවය කිරීම වරදක්ද? වෙනත් රට වල ලංකාවේ බුද්ධිමතුන් සඳහා ඉඩක් ඇත. උදාහරණයක් ලෙස නසා ආයතනයේ අපේ රටේ බිද්ධිමතුන් විශාල සංඛ්‍යාවක් ඇත. ලාංකිකයන් බොහොමයක් පිටරට සඳහා සංක්‍රමණය වේ. ඔවුන්ගේ ශ්‍රමයෙන් කිසිඳු ප්‍රයෝජනයක් නොගන්නා හෙයින් ශ්‍රමය පිටරටට ලබා දෙයි. වරද පාලකයාගේද? පාලනයේද? අද ඊයක නොවේ බොහෝ කලක පටන් මේ තත්වය මෙසේමයි. කෙතරම් ලිපි ලිවුවත් මේ සඳහා පිළියමක් තවමත් නැත.

ලංකාවේ ජනගහනයෙන් කාන්තාවන් වැඩි පිරිසක් උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා සුදුසුකම් ලබා ගනී. එසේ සුදුසුකම් ලැබුවද කාන්තාවන්ට පැවරෙන වගකීම් සමඟ ඔවුන්ට සේවය කිරීම අපහසුය. නමුත් ලංකාව තුළ අධ්‍යාපන සහ රැකියා ලබා දීමේ නිසි ක්‍රමවේදයක් නොමැති නිසා රැකියා විරහිතයන් ලංකාව තුළ ඇත.

උපාධි ඇති සුදුසුකම් ඇති බොහෝදෙනෙකුට තවමත් රැකියා නැත. එයට වගකිව යුත්තේ කවුරුන්ද තරුණ තරුණියන් සේවයට කැප කළ යුතු කාලය නිකරුණේ කා දමයි. නිසි අධ්‍යාපනයක් ලබා තිබුණද නිසි ප්‍රතිඵලයක් ලබා ගැනීමට උනන්දු නොවේ.

නව නිපැවුම්, නව ක්‍රමවේදයන් සොයා ගන්නා කුඩා විද්‍යාඥයින්ට එම නිපැයුම් ප්‍රවර්ධනය සඳහා වෙළඳපොල සකසා දෙන්නේ නැත. වෙනත් රට වලින් කුඩා විද්‍යාඥයින් මුදලට ගෙන මහා පරිමාණ විද්‍යාඥයින් බවට පත් කරයි. ලංකාව තුළ විරැකියාව, සුදුස්සාට සුදුසු තැන නොලැබීම යන ගැටළු ඇත. රට යන මඟ නිවැරදියි කියා සිතන්නට නොහැක. එය අනාගතයේදී මෙසේම සිදු වෙයි. සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටට කිසි දිනක සංවර්ධිත විය නොහැක. වරද කාගේද? කාගේ වුවද අවධානය යොමුවිය යුතු පැතිකඩකි.

ශෙහානි ලියනගේ

කැලණිය විශ්ව විද්‍යාලය